پاکستاني پوځي رژیم یو ځل بیا خپله اصلي څېره نړۍ ته ښکاره کړ. د کابل او کندهار په ښارونو کې د معتادینو د درملنې پر روغتونونو د هوايي بریدونو ترسره کول، چې له امله یې سلګونه بېګناه انسانان شهیدان او ټپیان شول، نه یوازې یو نظامي تېروتنه نه ده، بلکې یو قصدي، ظالمانه او د انسانیت پر ضد څرګند جنایت دی. دا هغه عمل دی چې هېڅ اخلاقي، حقوقي او یا بشري معیار یې توجیه کولی نشي.
په دغو روغتونونو کې هغه کسان بستر وو چې له اعتیاد سره د مبارزې په حال کې وو او د ژوند بېرته ترلاسه کولو لپاره یې درملنه کوله. هغوی نه وسلې درلودې، نه یې د جګړې په لیکو کې ځای درلود او نه هم د کوم نظامي هدف برخه وو. پر داسې خلکو برید کول، په حقیقت کې د انسانیت پر وړاندې جګړه اعلانول دي. دا کار د نړیوالو بشري قوانینو، د جګړې د اصولو او د ملکي وګړو د خوندیتوب له ټولو تړونونو ښکاره سرغړونه ده.
د دې بریدونو پراخوالی او شدت داسې دی چې د تاریخ په معاصرو شخړو کې یې ساری ډېر کم لیدل کېږي. د روغتونونو، ناروغانو او بې دفاع انسانانو په نښه کول هغه کرښه ده چې هېڅ وجدان لرونکی انسان یې نشي توجیه کولی. دا یوازې یو برید نه، بلکې یو سیستماتیک وحشت دی چې د دولت له لوري ترسره شوی او د نړیوالو قوانینو پر وړاندې ښکاره سرغړونه ګڼل کېږي.
که نړیواله ټولنه، د بشري حقونو سازمانونه او د عدالت نړیوال بنسټونه پر دې جنایت چوپ پاتې شي، نو دا چوپتیا به د دې ډول کړنو د دوام سبب شي. تاریخ ښودلې ده چې بې عدالتي او بې غبرګونه پاتې ظلمونه، نورو لویو فاجعو ته لار هواروي. له همدې امله، دا یو ازمېښت دی—د نړۍ د وجدان، عدالت او د بشري ارزښتونو د صداقت ازمېښت.
موږ له ملګرو ملتونو، د بشري حقونو له نړیوالو ادارو او د عدالت له ټولو مدافعینو غوښتنه کوو چې دا بریدونه په کلکه وغندي او د پاکستان د پوځي رژیم مشران د نړیوالو عدلي ارګانونو مخې ته راکش کړي. دا قضیه باید نړیوالې جزایي محکمې ته وسپارل شي، تر څو د دې وحشت عاملین حساب ورکړي او د قربانیانو کورنیو ته عدالت تأمین شي.
نور د چوپتیا وخت تېر شوی دی. د بېګناه انسانانو وینه د هېڅ سیاسي لوبې قرباني کېدای نشي. نړۍ باید یو واضح دریځ ونیسي او دا وښيي چې د انسانیت پر وړاندې جنایتونه بې ځوابه نه پاتې کېږي. که نن عدالت تأمین نه شي، سبا به د همدې چوپتیا بیه ټوله نړۍ پرې کوي.
