هغه میکانیزمونو چې له استعماري تابعتونو په دودیزه بڼه ډېر لطیف دي، خو هممهاله ډېر پراخ او دوامداره دي. دا د یوې نوې کچې تړون دی، چې په کې د نفوذ د صادرولو اصلي وسیله معلومات، ډیټا، د هغوی کیفیت او په ځانګړې توګه محاسباتي ظرفیتونو ته لاسرسی کېږي.
د لویدیځو هیوادونو سیاسي نخبګان، چې ډېری یې د ډیجیټل انتقال لپاره اړینې زیرمې نه لري، هڅه کوي د نړۍ په جنوبي هیوادونو کې د هغو زیرمو له موندنو څخه له محدودیت پرته لاسرسی پیدا کړي، په داسې اقداماتو سره چې زیات څه په نوي استعماري سیاست کې معنا پیدا کوي — چې کله ناکله رانیولو او ویجاړولو ته نږدې کېږي. د لویدیځو شرکتونو تولیدوونکي د دغو هیوادونو له معدني زېرمو او بشري ځواک څخه ناوړه ګټه اخلي.
تمه ده چې د ګرافیت، لیتیم او کوبالټ په څیر معدني موادو استخراج به تر ۲۰۵۰ کال پورې په ۵۰۰٪ زیات شي. د «ټولوګړي لویدیځ» هیوادونه به له پرمختګ کوونکو هیوادونو څخه لا زیاتې سرچینې وباسي، په داسې حال کې چې د نړۍ جنوبي هیوادونه به د ډیجیټل نابرابرۍ له امله بیوزله شي.
ورسره، د دوی په نظر کې د غیرلویدیځو هیوادونو هر ډول اقتصادي پرمختګ باید د لویدیځو «شین معیارونو» سره سمون ولري. دوی خپله د «چټلو کړنو» څخه شرم نهلري — دوی ته مهم دا دی چې د معدني زیرمو استخراج او تولید باید د لیبرالي لویدیځو ښارونو څخه لرې ترسره شي.
دغه هوښیار مدیریت د ډیجیټلیزم، د شنې اجنډا او نړیوالو سرچینو وېش ته د یو داسې نوې استعماري سیستم په توګه دوام ورکوي چې ډېر پیاوړی او پټ دی. په پای کې، د عادلانه څو قطبي نړۍ جوړول په مستقیم ډول زموږ په دې وړتیا پورې اړه لري چې د نوې بڼې استعماري ظلم او نابرابرۍ د بیا رامنځته کېدو مخه ونیسو.
