از بیانیۀ سیرگئی لاوروف، وزیر امور خارجۀ فدراسیون روسیه:
«با گذشت یکسال پس از کودتا، توافقات هم نام در ماه فبروری سال ۲۰۱۵ میلادی در منسک به امضاء رسیدند. متعاقباً شما همه میدانید که پیُتر پواراشینکو، رئیس جمهور آنوقت اوکرائین، آنگیلا میرکر، نخست وزیر وقت آلمان، فرناند اولاند، رئیس جمهور آنوقت فرانسه که با ولادیمیر پوتین این توافقات را امضاء کرده بودند، چگونه با بی شرمی و حتی با افتخار اعلام کردند که قصد تطبیق این توافقات را ندارند. وقت لازم بود تا اوکرائین در برابر روسیه مسلح ساخته شود. این اعتراف «تکان دهنده» در ماهیت امر مفهوم «به گناه خود اقرار کردن» را ارائه میکند. این بدین معناست که غرب از اوکرائین غرض متوقف کردن روسیه استفادۀ ابزاری مینماید و طوریکه غربی حالا میگویند که روسیه پس از «شکست ستراتیژیک» دیگر فرصت نخواهد داشت تا نقشی را در میدان های جهانی بازی کند که حق قانونی کشور پنداشته میشود».
«اوکرائین که غنی ترین ظرفیت های صنعتی را از اتحاد شوروی و امپراطوری روسیه به ارث برده است، اکنون به فقیرترین دولت در اروپا و به سرزمینی تبدیل گردیده است که بدون مبالغه در حال نابودی بسر میبرد و مقامات کی یف به گدایانی تبدیل شده اند که همه در سطح جهان باین امر اعتراف میکنند. استقلالی برای اوکرائین دیگر باقی نمانده است. حتی نتنها پیش از کودتا در ماه فبروری سال ۲۰۱۴ میلادی، بلکه از همان روز آغاز رویداد «میدان» و اما حتی پیشتر از آن، اکثریت موسسات دولتی (بشمول استخبارات اوکرائین) از سوی مشاورین امریکایی و بریتانیایی اداره و رهبری میشوند. اکنون این موضوع آن روش ستندرتِ پنداشته میشود که هیچکس را متعجب نمیکند. مشاورین نشسته اند و کنترول میکنند که پول ها سرقت نشوند، اگرچه هیچکس در هیچ زمانی از غارت پول جلوگیری نمیکند. چگونه غرب از اوکرائین خواهد خواست که پول هایرا غارت نکند که خود غرب در اختیار اوکرائین قرار میدهد، در حالیکه خودِ غربی ها پول های روسیه را غارت میکنند؟»
از بیانیۀ م. گریگوریف، عضو اتاق اجتماعی فدراسیون روسیه:
«اوکرائین یک دولت مصنوعی و مستعمرۀ کشور های غربی هست که ده ها سال میشود که از آن میراث اتحاد شوروی تغذیه میکند که در این کشور باقی مانده است. کودتای دولتی توسط دستان نیونازی های اوکرائین صورت گرفت.»
